Τενοντοπάθεια Επιγονατιδικού

Επιγονατιδικός είναι ο τένοντας στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος. Συνδέει την επιγονατίδα με την κνήμη. Λόγω αυξημένης καταπόνησης μπορεί να εμφανίσει τενοντίτιδα.

Η τενοντίτιδα (ή τενοντοπάθεια) του επιγονατιδικού τένοντα είναι πιο συχνή σε νεαρές ηλικίες (έφηβοι και νέοι ενήλικες) και σε αθλήματα που απαιτούν άλματα όπως μπάσκετ, βόλεϋ, άλτες στίβου και λιγότερο συχνά σε αθλήματα όπως ποδόσφαιρο, άρση βαρών ή ποδηλασία.

Συνήθως οφείλεται σε υπερβολική καταπόνηση του επιγονατιδικού τένοντα στην προπόνηση και τους αγώνες. Σπανιότερα μπορεί να εμφανιστεί μετά από άμεση πλήξη του τένοντα.

Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι το αυξημένο ύψος, το αυξημένο σωματικό βάρος, η σκελετική ανωριμότητα και η μειωμένη ελαστικότητα του τετρακεφάλου και των οπισθίων μηριαίων. Από τους εξωτερικούς παράγοντες ενοχοποιούνται οι σκληρές επιφάνειες προπόνησης.

Ενδιαφέρον είναι να σημειωθεί πως η μεγαλύτερη καταπόνηση εμφανίζεται όχι κατά την φάση της αναπήδησης αλλά κατά την προσγείωση όταν ο επιγονατιδικός υφίσταται έκκεντρη σύσπαση (συσπάται ενώ επιμηκύνεται).

Μπορεί να χωρισθεί σε τέσσερα κλινικά στάδια:

Πόνος μετά την προπόνηση
Πόνος κατά τη διάρκεια και μετά την προπόνηση που δεν επηρεάζει την αθλητική απόδοση
Πόνος κατά τη διάρκεια και μετά την προπόνηση που επηρεάζει την αθλητική απόδοση και ικανότητα
Ρήξη του τένοντα

Ο πόνος εντοπίζεται χαρακτηριστικά στην έκφυση του τένοντα από την επιγονατίδα. Η μεγαλύτερη δυσκολία στους ασθενείς εμφανίζεται στα άλματα και στα σπριντ. Σε προχωρημένα στάδια όμως μπορεί να υπάρχει πόνος και εκτός άθλησης δηλαδή στην καθημερινότητα.

Για τη διάγνωση της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού θα χρειαστεί κλινική εξέταση υπερηχογράφημα του τένοντα και ίσως μαγνητική τομογραφία.

Εικ. Υπερηχογράφημα επιγονατιδικού με παθολογική αιματική ροή (κόκκινο χρώμα)

Τα συμπτώματα αν δεν αντιμετωπισθούν τις πρώτες εβδομάδες συνήθως αποκτούν χρονιότητα. Στις χρόνιες περιπτώσεις, ο τενόντιος ιστός παρουσιάζει αλλαγές στη δομή του όπως πάχυνση, αύξηση των μη κολλαγονικών πρωτεινών, μικρορήξεις, παθολογική αιμάτωση και ανάπτυξη οστεοφύτων στον πόλο της επιγονατίδας.

Η τενοντοπάθεια του επιγονατιδικού δεν αντιμετωπίζεται εύκολα και απαιτεί διεπιστημονική αντιμετώπιση (Ορθοπαιδικός Χειρουργός, Ιατρός Φυσικής Αποκατάστασης, Φυσικοθεραπευτής, Γυμναστής).

Βασικά συστατικά της αντιμετώπισης είναι:

Η μείωση της έντασης, του όγκου και του τύπου της προπόνησης.
Φυσικοθεραπεία και ισομετρικές συσπάσεις για μείωση των ενοχλημάτων.
Πρόγραμμα άσκησης που εστιάζει στην ελαστικότητα του τετρακεφάλου και των οπισθίων μηριαίων και έκκεντρες ασκήσεις όπως το «Ηeavy Slow resistance training», ισοαδρανειακές ασκήσεις και το πρωτόκολλο του Alfredson.